ไม่เป็นธรรมจากเจ้า ข้าจะเอาคืนจากเจ้าเป็นเท่าตัว”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หมุนกายออกไป เหลือแต่เพียงเซียงอี๋เหนียงที่มีใบหน้างุนงง
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ออกมาแล้ว นางเหลือบเห็นไป๋จื่อและคนอื่นๆ ยังคงอยู่ข้างนอกโดยตลอด ไม่มีความคิดจะเข้าไป จึงถามว่ า “พวกเจ้าจะไม่พบหน้าไป๋เจินจูสักหน่อยหรือ”
ไป๋จื่อยิ้มว่า “ยิ่งปีนขึ้นสูง ตกลงมาก็มีแต่จะยิ่งเจ็บตัว ให้นางปีนเถอะเจ้าค่ะ เมื่อถึงเวลานั้นแล้วให้นา างลองชิมรสชาติของการตกลงจากปุยเมฆสู่ดินเลนดีกว่า แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเจ้าค่ะ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ พลางจับมือนางไว้ “ข้าล้วนแล้วแต่เจ้า เอาละ พวกเราไปเลือกผ้ากันดีกว่า ใกล้จะปีใหม ม่แล้ว ต้องสวมเสื้อผ้าใหม่ถึงจะถูก”
ทุกคนเข้าไปในห้องรับรองขนาดใหญ่ที่สุดด้วยการนำทางของพนักงาน มีพนักงานนำผ้าชุดใหม่ล่าสุดในร้านออกมาให้พวกเ เขาเลือกไม่ขาดสาย อีกทั้งมีช่างปักและช่างตัดเสื้อเข้ามาวัดตัวพวกเขาไม่หยุดหย่อน วุ่นวายอยู่นานทีเดียว
ส่วนเซียงอี๋เหนียงและไป๋เจินจูที่อยู่ในห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง กลับหมดอารมณ์จะตัดชุดแล้ว
เผยเซี่ยเฉินดึงแขนเสื้อของมารดาอย่างเบามือ ถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ท่านไม่ใช่บอกว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ผู้นั้น น
