ทองหนึ่งพันตำลึง และเลื่อนตำแหน่งขุนนางให้ด้วย
“เสด็จพ่อ พรุ่งนี้ลูกจะออกจากเมืองหลวง” หูเฟิงเอ่ยกับฮ่องเต้
ฮ่องเต้พลันชะงักค้าง รีบถามทันที “ใกล้จะปีใหม่แล้ว เจ้ายังจะไปที่ใดอีก”
“เสด็จพ่อ สามปีมานี้กระหม่อมอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ มีพ่อผู้มีเมตตาคนหนึ่งรับเลี้ยงข้าไว้ รักษาบาดแผลให้กระหม่อมจนหายดดี ปฏิบัติกับกระหม่อมราวกับกระหม่อมเป็นบุตรชายแท้ๆ ของเขา ตอนนี้เขากำลังประสบเภทภัย ไม่รู้อยู่ที่ใดในตอนนี้ กระหม่อมต้องรีบตามหาตัวเขาให้พบโดยเร็วที่สุด รับเขามาใช้ชีวิตสุขสบายที่เมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อฮ่องเต้ได้ยินดังนั้น ก็พลันรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาเป็นอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็เป็นห่วงความปลอดภัยของคนผู้นั้นด้วย “หากเป็นเช่นนั้นก็ย่อมต้องไปตามหาเขา และต้องตามหาให้พบด้วย”
จากนั้นพระองค์ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ รีบตรัสว่า “เยี่ยนเอ๋อร์ อาจารย์ของเจ้าอยู่ที่เมืองหลวง เขาเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ ในเมื่อเจ้าจะไปพรุ่งนี้แล้ว มิสู้วันนี้ไปพบอาจารย์ของเจ้าสักครั้ง พวกเจ้าศิษย์อาจารย์ไม่ได้พบหน้ากันมาสิบปีแล้วเช่นกัน”
หูเฟิงเคารพนับถือตงฟางมู่เสมอ โดยเฉพาะหลังจากเข้าใจความลำบากยามที่เขาต้องฝึกฝนอย่างหนักเมื่ออยู่ในสนาม
