รบ เขายิ่งยกย่องตงฟางมู่ยิ่งกว่าเก่า ครั้นรู้ว่าเขาอยู่เมืองหลวงเช่นกัน เขาก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก “พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะไปเยี่ยมท่านอาจารย์”
ฮ่องเต้ตรัสอีกว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ในอดีตพ่อไม่เคยบอกเจ้า เมื่อก่อนมีเหตุผลมากมายนัก จึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเจ้าเลย วันนี้ถึงเวลาจะต้องบอกเจ้าแล้วล่ะ”
“เสด็จพ่อสีหน้าคร่ำเคร่งเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” หูเฟิงถาม
ฮ่องเต้ถอนใจเสียงหนึ่ง “ตอนที่เจ้ายังเด็ก พ่อกับตงฟางมู่ลอบจัดการหมั้นหมายให้เจ้า กับบุตรีของตงฟางหว่านเอ๋อร์ ตอนนั้นพวกข้าตกลงกันไว้ว่า หากเด็กเกิดออกมาเป็นชายก็ช่างเถอะ ทว่าหากเป็นหญิงก็ให้นางแต่งเป็นชายาของเจ้าเสีย”
หูเฟิงคิดอยู่นานมาก แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าสกุลตงฟางมีบุตรีคนหนึ่งด้วย เขารู้เพียงว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์แต่งให้กับคนสักคนหนึ่ง ทว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่านางคลอดลูกแล้ว
“ตงฟางหว่านเอ๋อร์คลอดบุตรี แต่ใครจะรู้เล่าว่าเด็กออกมาได้ยังไม่ครบเดือนก็ตาย ต่อมาตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ป่วยไข้อยู่ตลอด ไม่ได้ตั้งท้องอีก จึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเจ้า” ฮ่องเต้ตรัส
หูเฟิงไม่เข้าใจ ในเมื่อเด็กหญิงคนนั้นตายไปแล้ว เรื่องหมั้นหมายย่อมเป็นโมฆ
