ากันซึ่งหน้าเล่า
ทำเช่นไรดี
ไม่ได้การแล้ว นางนั่งคอยท่าอยู่เฉยๆ ไม่ได้ หากปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไปนานเข้า ตำแหน่งคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเผยต้องถูกไป๋จื่อแย่งไปแน่
“เด็กๆ!”นางลุกขึ้นจากเตียง เรียกคนที่อยู่ข้างนอก
สาวใช้เปิดประตูเข้ามา ย่อกายทำความเคารพ “คุณหนูใหญ่มีคำสั่งใดเจ้าคะ”
“เตรียมรถ ข้าจะไปเยี่ยมพ่อและแม่เลี้ยงที่เรือนรับรอง” ไป๋เจินจูกล่าว
ครั้นสาวใช้รับคำแล้ว ไป๋เจินจูก็สั่งอีกว่า “เตรียมของไปสักหน่อยด้วย”
สาวใช้เงยหน้ามองนางครั้งหนึ่ง แต่เห็นนางไม่ได้สั่งอะไรอีก จึงออกจากห้องไป
ฝ่ายสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกถามว่า “มีอะไรหรือ”
“คุณหนูใหญ่บอกว่าจะไปเรือนรับรอง ให้เตรียมรถม้าและของขวัญ” สาวใช้เอ่ย
สาวใช้อีกคนหนึ่งยิ้มถาม “ของขวัญ? เตรียมของขวัญอะไร”
สาวใช้ส่ายหน้า “คุณหนูไม่ได้บอก เตรียมๆ ไปเถอะ จำพวกขนมหวานหรือใบชาก็ใช้ได้ เตรียมไปอย่างละจำนวนหนึ่งก็พอแล้วละ” เรื่องการเตรียมของขวัญเช่นนี้ โดยทั่วไปแล้วเจ้านายจะกำชับด้วยตนเองว่าควรเตรียมอะไรบ้าง
ทว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้น่าจะยังไม่รู้ประสาเท่าไร อีกอย่างนางเพิ่งมาอยู่ที่จวนโหวได้ไม่นาน นายท่านเองก็ไม่ได้เอ่ยอนุญาตอะไร นางย่อมไม่มีสิทธิ์ใช้ของดีๆ ภายในจวนอยู่
