มากแล้ว เมื่อครู่เพียงตื่นเต้นเกินไปเท่านั้น เลือดลมไหลเวียนรุนแรงจนสลบไป ไม่ร้ายแรงหรอกเจ้าค่ะ ข้าคลายเลือดลมให้นางแล้ว อีกสักสองชั่วยามน่าจะฟื้น ส่งนางกลับไปที่เรือนก่อนเถอะเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อว่า
ตงฟางมู่พยักหน้า พลางปลอบใจตนเองไปด้วย ก่อนจะรีบก้มตัวลงอุ้มหว่านเอ๋อร์ขึ้น พานางกลับไปที่เรือน หลังจากนั้นไป๋จื่อนำยาชิงซินออกมาเม็ดหนึ่ง ผสมน้ำป้อนให้นาง แล้วบอกกับชุ่ยเอ๋อร์ว่า “ยาชิงซินนี้เป็นเม็ดสุดท้ายแล้ว ข้าจะไปหลอมยา หากนางฟื้นแล้ว เจ้าก็ให้คนไปเรียกข้านะ”
…
ไป๋เจินจูและเผยชิงหานกลับถึงจวนโหวแล้ว เพิ่งลงจากรถม้าได้ไม่เท่าไร เผยชิงหานก็มองไป๋เจินจูด้วยใบหน้าเย็นชา เอ่ยว่า “เจ้าตามข้ามา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เจินจูพลันหวั่นใจขึ้นมา ทว่าก็หนีไปไหนไม่พ้น จึงทำได้เพียงแข็งใจเดินตามหลังเผยชิงหานไปตลอดทางจนถึงห้องหนังสือของเขาในที่สุด
“พวกเจ้าออกไปให้หมด!” เผยชิงหานสั่งซานฝู
ซานฝูรีบนำสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติ รินน้ำชา และฝนหมึกออกจากห้องหนังสือไป ก่อนที่จะปิดประตูอย่างแน่นหนา
เผยชิงหานหมุนกายกลับมา จ้องมองไป๋เจินจูอย่างเฉยชา “พูดมา หมอไป๋จากโถงจี้เหรินผู้นั้นเป็นใคร”
ไหนเลยไป๋เจินจูจะกล้าพู
