ดความจริง เพราะเพียงนางพูดออกไป นางจะต้องถูกเตะออกจากที่นี่ไปอย่างแน่นอน
นางกลอกตาอยู่รอบหนึ่ง คิดใคร่ครวญอยู่ในก่อน แล้วรีบเอ่ยว่า “หมอไป๋ผู้นั้นเป็นคนจากหมู่บ้านของพวกข้าจริงเจ้าค่ะ ทว่าข้ากับเขาไม่รู้จักมักจี่กัน แต่ถึงอย่างไรเสียเขาก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของข้า ข้าถึงได้รู้สึกกลัวขึ้นมา”
เพียงเท่านั้นหรือ
เผยชิงหานนึกถึงท่าทางของไป๋เจินจูในเวลานั้น ในใจรู้สึกสงสัย ถามอีกว่า “เช่นนี้ก็หมายความว่า หมอไป๋ผู้นั้นก็รู้ว่าเด็กคนนั้นยังไม่ตายสินะ”
ไป๋เจินจูรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะๆ เขาไม่รู้ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้แล้วเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานถอนใจโล่งอก “เช่นนั้นแล้วมีอะไรน่ากลัว”
“ความจริงแล้วก็ไม่มีอะไรน่ากลัว เพียงแต่ตอนนั้นข้าได้ยินชื่อของนางแล้วก็พลันลนลาน เป็นข้าที่เสียกิริยาเจ้าค่ะ” ไป๋เจินจูยิ้มเจื่อน
เผยชิงหานหายสงสัยแล้ว จึงโบกมือว่า “เอาละๆ เจ้าก็ไม่ได้รู้จักการวางตัวทางสังคมนัก ต่อไปก็ค่อยๆ ปรับตัวเสีย จำคำของข้าไว้ พบเจอเรื่องใดอย่างใดแตกตื่น ต้องใจเย็นเข้าไว้ ยิ่งแตกตื่นก็ยิ่งมีแต่จะเสียเรื่อง เข้าใจหรือไม่”
ไป๋เจินจูพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แต่พวกเขาเหมือนจะไม่อยากรับข้าเป็นบุตรีนะ
