“ที่บ้านของเจ้ามีใครบ้าง”
“แม่เลี้ยง พ่อเลี้ยงของข้า และมีพี่ชายอีกสองคนเจ้าค่ะ” ไป๋เจินจูตอบ
“มีแค่นั้น? ไม่มีคนอื่นแล้วรึ พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงของเจ้ามีพี่น้องหรือไม่” ตงฟางมู่ถามต่อ
ไป๋เจินจูพลันรู้สึกใจเสาะ ก่อนจะตอบทันทีว่า “เดิมทีพ่อเลี้ยงของข้ามี่พี่น้องสองคนเจ้าค่ะ ทว่าตอนน นี้ล้วนจากโลกนี้ไปทั้งหมดแล้ว”
“เช่นนั้นแล้วลูกของพวกเขาเล่า ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
ไป๋เจินจูไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงถามเรื่องพวกนี้ ในใจจึงลนลานเป็นอย่างมาก จึงมองไปทางเผยชิงหานอีก ก
เผยชิงหานจึงพูดแทนนาง “ท่านพ่อตา บ้านของพวกเหยียนเอ๋อร์เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ ไฟไม่เพียงไหม้บ้านข ของพวกเขา ยังคลอกท่านย่าของสกุลไป๋และบ้านรองไปทั้งครอบครัว น่าเวทนานัก”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ไป๋เจินจูก็นึกถึงพ่อแม่และน้องชายของตนเอง น้ำตาพลันไหลอาบแก้มลงมา
ตงฟางมู่รู้เรื่องของสกุลไป๋ดีเหมือนกับฝ่ามือของตนเอง ครั้นเห็นไป๋เจินจูร้องไห้ เขาก็เห็นใจนางไม่ ได้จริงๆ กลับรังเกียจเสียด้วยซ้ำไป เขาโบกมือว่า “เอาละ พวกเจ้ากลับไปเถอะ”
เผยชิงหานตะลึงลาน หมายความว่าอย่างไร จะให้พวกเขากลับไปเช่นนี้หรือ พวกเขาสกุลตงฟางยอมรับเด็กสาวนา างนี้แล้วหรือ
เขาขยิบตาให้ไป๋
