ตอนที่ 647 กระอักเลือด
นางเองก็รู้สึกว่าหมอไป๋เหมือนเป็นคนในสกุลตงฟางของพวกนางแล้ว เขาดูสนิทสนมกับทุกคนอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าระหว่างเขาและพวกนางควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
พวกชุ่ยเอ๋อร์ที่ติดตามอยู่ข้างกายนาง ก็สนิมสนมกับครอบครัวของหมอไป๋เป็นพิเศษเช่นกัน
หากได้ใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขาจริงๆ จะดีเพียงใดกันนะ
“ฮูหยิน ควรจะกินยาแล้วเจ้าค่ะ” ชุ่ยเอ๋อร์ถือยาลูกกลอนไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือชาเอาไว้ ถือโอกาสยามที่รถม้าหยุดเคลื่อนที่ รีบส่งยาให้ฮูหยิน
ตงฟางหว่านเอ๋อร์เกลียดการกินยาเป็นที่สุด เพียงแค่เห็นก็รู้สึกเบื่อหน่ายแล้ว หมอไป๋อยากให้นางกินยาอย่างว่าง่าย จึงตั้งใจหลอมยาเป็นเม็ดลูกกลอน ไม่รู้เช่นกันว่าภายในนั้นใส่อะไรเอาไว้บ้าง ถึงได้ทำให้มันไม่ได้มีรสชาติขมเฝื่อน ตอนนี้นางจึงไม่ปฏิเสธที่จะกินยาเลยสักนิด
เมื่อกลืนยาลูกกลืนลงไปแล้ว ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็กล่าวกับชุ่ยเอ๋อร์ “หากหมอไป๋อยู่กับพวกเราเช่นในตอนนี้ได้ตลอดไป คงจะดีมากเลยละ!”
ชุ่ยเอ๋อร์ยิ้มว่า “นางย่อมอยู่ข้างกายฮูหยินตลอดไปเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจเถอะ”
หว่านเอ๋อร์ตาเป็นประกาย “เขาตกลงแล้วหรือ”
ทว่าชุ่ยเอ๋อร์กลับส่ายหน้า “เขาไม่ได้พูดเ
