ช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่เขาจะต้องตกลงตามนี้แน่นอน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความเลย”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พลันมีสีหน้าผิดหวัง “เจ้านี่นะ พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง มีเรื่องอะไรที่แน่นอนบ้างกัน หากอาการป่วยของข้าหายดีแล้ว เขาต้องจากไปเป็นแน่ กลับไปยังบ้านของพวกเขาเอง จะอยู่กับข้าที่นี่ตลอดไปได้อย่างไร เขาเคยบอกไว้ไม่ใช่หรือ ว่าที่เมืองชิงหยวนอะไรนั่นยังมีร้านสองร้านที่ขาดคนดูแลอยู่”
ชุ่ยเอ๋อร์เม้มปากไม่พูดจา ในใจกล่าวว่าร้านสองร้านนั้นจะสำคัญได้เท่ามารดาแท้ๆ หรือไร วาจาเช่นนี้นางเก็บไว้ช่างทรมานนัก อยากจะพูดออกมาใจจะขาด ทว่าก็ไม่กล้าพูดออกมา
…
บริเวณประตูเมือง เผยชิงหานรออยู่นานแล้ว สามวันก่อนเขาได้รับข่าว ว่าตงฟางมู่จะพาตงฟางหว่านเอ๋อร์ออกจากเขาฉีอวิ๋น มุ่งหน้ามายังเมืองหลวงที่นี่
สามวันมานี้ เขาเอาแต่รอคอยอยู่ที่นี่ตลอด
“นายท่าน นี่ก็สามวันแล้ว พวกเขายังมาไม่ถึงเมืองหลวงอีกหรือขอรับ” ซานฝูถามเผยชิงหาน
เผยชิงหานส่ายศีรษะ “ไม่ พวกเขาต้องมาแน่ ฝ่าบาทจะต้องบอกเรื่องของเผยเซี่ยเหยียนให้เขารู้อย่างแน่นอน หากเขารู้ว่าข้านำตัวเผยเซี่ยเหยียนกลับมาแล้ว เขาจะไม่กลับมาได้หรือ”
ซานฝูพยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริงของท่าน
