นจะไปไหนขอรับ”
“ข้าจะไปตามหานาง” เมิ่งหนานตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
คำตอบนี้ทำให้จินเสี่ยวอันร้อนใจมาก “คุณชาย บนจดหมายก็บอกไว้ไม่ใช่หรือขอรับ แม่นางไป๋พ้นจากอันตรายแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใด ขอเพียงพ้นจากอันตรายได้ ขอเพียงยังอยู่ที่แคว้นฉู่ ไม่ช้าก็เร็วนางย่อมกลับหมู่บ้านหวงถัว ท่านไปตามหานางตอนนี้ ท่านจะไปตามหายังที่ใดกันขอรับ”
“ข้าจะไปรอนางที่หมู่บ้านหวงถัว” เมิ่งหนานเอ่ย
“คุณชาย ท่านโปรดใจเย็นๆ ก่อน อีกเดี๋ยวก็จะปีใหม่แล้ว จะมีงานวันส่งท้ายปีเก่าที่ท่านรับผิดชอบดูแลเป็นปีแรก หากท่านไปตอนนี้ ใครจะเป็นคนทำงานนี้เล่าขอรับ ท่านต้องตั้งสติก่อน!”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “ข้าไม่สนงานวันส่งท้ายปีเก่าอะไรนั้น เดิมทีมันก็ไม่ใช่งานที่ข้าอยากทำอยู่แล้ว ครั้งนี้พอเหมาะทีเดียว ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด” เขาเอียนเมืองหลวงจะแย่ จึงคิดจะจากไปเสียเลย และไม่ต้องการจะกลับมาอีกแล้ว
“คุณชาย ท่านหมายความว่าอย่างไร หากท่านไปแล้ว ฮูหยินและนายท่านจะทำเช่นไรขอรับ” จินเสี่ยวอันกลับสงบนิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ เขารู้ชัดแจ้งแก่ใจดีมาก ว่าคุณชายจะจากที่นี่ไปในเวลานี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
เมิ่งหนานชะงักฝีเท้า ความอัดอั้นสุมอยู่ในอก