ว่า “พี่เสวี่ยเอ๋อร์? เป็นท่านจริงๆ หรือ” นางยิ้มหวานเดินเข้าไป
เจิ้งหรูเสวี่ยชะงัก สตรีเบื้องหน้านางผู้นี้เป็นใครกัน ไยนางถึงจำไม่ได้สักนิดเลยเล่า
หานซื่อที่อยู่ข้างๆ นางจึงถาม “อีกฝ่ายทักทายเจ้า เจ้าไม่ตอบรับได้เช่นไรกัน”
คราวนี้เจิ้งหรูเสวี่ยถึงได้ลุกขึ้น ยิ้มพลางกล่าวกับเผยเซี่ยเฉินว่า “ข้าขี้ลืมนัก ไม่ทราบเจ้าเป็นคุณหนูสกุลใดกัน”
เผยเซี่ยเฉินรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นางคิดไม่ถึงเลยว่าเจิ้งหรูเสวี่ยจะจำนางไม่ได้ “พี่เสวี่ยเอ๋อร์ ท่านช่างเป็นผู้สูงศักดิ์มักขี้ลืมเสียจริง ที่งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่บ้านของหลิวซื่อหลางเมื่อครั้งก่อน พวกเราได้พบกันที่นั่น ข้าเผยเซี่ยเฉินเจ้าค่ะ”
ในบรรดาสกุลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ในเมืองหลวง มีสกุลเผยเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น จวนชางหยวนโหวนั่นเอง
ทุกคนเดาฐานะของนางได้ในทันที ทว่าสายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่เบื้องหลังของนาง หญิงสาวที่มีสีหน้าระแวดระวังตัวผู้นั้นคงจะเป็นคุณหนูใหญ่ ที่ชางหยวนโหวเพิ่งพานางกลับมาจากข้างนอกกระมัง
เจิ้งหรูเสวี่ยจำได้แล้ว “อ้อ ที่แท้เป็นคุณหนูรองสกุลเผยนี่เอง ข้าก็ว่าเหตุใดถึงได้คุ้นหน้าเช่นนี้ เจ้าก็มาตัดชุดเช่นกันหรือ”
เผยเซี่ยเฉินกวาดสายตามอง
