ภายในห้องอย่างรวดเร็ว เห็นเมิ่งหนานนั่งดื่มชาอยู่ที่ริมหน้าต่าง นางย่อมมองเขาอยู่หลายห้วง พาให้พวงแก้มของนางแดงระเรื่อ ลามไปจนถึงใบหู จากนั้นนางก็พยักหน้าน้อยๆ “เจ้าค่ะ ข้ากับท่านแม่ รวมถึงคุณหนูใหญ่มาดูผ้าที่มาใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเช่นนี้ ได้พบกับพี่เสวี่ยเอ๋อร์ที่นี่ด้วย”
หานซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ เจิ้งหรูเสวี่ยพลันมีความต้องการอยากหัวเราะเยาะปรากฏบนใบหน้า นางยิ้มอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง “เดิมทีข้าก็อยากเชิญพวกเจ้าให้นั่งด้วยกันนะ ทว่าห้องนี้เล็กไปหน่อย ไว้วันหน้าเถอะ”
นี่ถือเป็นการส่งแขกแล้ว เผยเซี่ยเฉินรู้อยู่แก่ใจดี จึงรีบเอ่ยกับเจิ้งหรูเสวี่ย “ท่านค่อยๆ เลือกนะเจ้าคะ วันหน้าหากท่านมีเวลาว่าง ต้องมาหาข้าที่จวนโหวด้วยนะเจ้าคะ!”
เจิ้งหรูเสวี่ยรับคำตามมารยาท จากนั้นเผยเซี่ยเฉินก็ย่อกายให้ฮูหยินที่อยู่ด้านข้าง บนใบหน้าแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่นางคิดเอาเองว่าเหมาะสมที่สุด แล้วหมุนกายไปอย่างสง่างาม ก้าวขาออกจากห้องนี้ไป
นางคิดว่าตนเองสร้างความประทับใจให้กับฮูหยินเมิ่งแล้ว อย่างน้อยตั้งแต่ก้าวแรกที่นางเดินออกไป ก็ทำให้ฮูหยินเมิ่งรู้แล้วว่ามีนางผู้นี้อยู่บนโลกด้วย
เผยเซี่ยเฉินเพิ่งออกไปไม่น
