รีบร้อนวิ่งกลับมาที่เรือนหนาน “คุณชายขอรับ เป็นเช่นที่ท่านเดาไว้จริงๆ”
เมิ่งหนานพลันเลิกคิ้ว “เป็นเช่นไรบ้าง”
“ทีแรกคนที่หน้าประตูไม่ยอมพูด ข้าจึงเค้นให้เขาตอบความจริงออกมาจนได้ มีจดหมายอยู่หลายฉบับมากขอรับ ทว่าฮูหยินปิดปากพวกเขา ไม่ให้พวกเขาพูดขอรับ”
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้าคร่ำเคร่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปนอกเรือน มุ่งหน้าไปยังเรือนฝูโซ่ว
“คุณชาย ท่านมีธุระอะไรหรือเจ้าคะ ฮูหยินยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานไม่สนใจสาวใช้ผู้นั้น เขากระวีกระวาดเข้าไปในห้องของมารดา ครั้นแล้วก็ค้นหาจนทั่วห้อง ทั้งโต๊ะเครื่องแป้ง หีบต่างๆ โต๊ะหนังสือ สุดท้ายพบจดหมายเหล่านั้นใต้หมอนบนเตียงของนาง ทั้งหมดมีด้วยกันสี่ฉบับ
เขาคุ้นชินกับตัวหนังสือบนจดหมายอย่างมาก ล้วนเป็นลายมือของเฉินไท่เหรินทั้งสิ้น ดูจากตัวหนังสือเหล่านี้แล้ว อีกฝ่ายคงจะร้อนใจทีเดียว เพราะมันไม่ค่อยเป็นระเบียบอย่างเคย
“คุณชาย ท่านทำอะไรเจ้าคะ” สาวใช้สองคนมองคุณชายด้วยสีหน้าหวั่นเกรง อยากจะขวางเขา ทว่าก็ไม่กล้าเดินไปข้างหน้า
เมิ่งหนานยกจดหมายในมือขึ้น กล่าวกับพวกนางว่า “เมื่อฮูหยินกลับมาแล้ว บอกนางว่าข้านำจดหมายเหล่านี้ไปแล้ว และต่อไปขออย่าใ
