บตาลง เบื้องหน้าของเขามีแต่ไป๋จื่อเสมอมา เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ จะถาม “ช่วงนี้มีจดหมายของข้าบ้างหรือไม่”
จินเสี่ยวอันส่ายหน้า “ไม่มีขอรับ ข้าไปที่หน้าประตูจวนทุกวัน แต่พวกเขาล้วนบอกว่าไม่มี”
เมิ่งหนานพลันลืมตา “ไม่ถูกต้อง!”
“อะไรไม่ถูกต้องหรือขอรับ” จินเสี่ยวอันถาม
“ข้ากับเฉินไท่เหรินตอบจดหมายกันทุกสิบวัน ก่อนหน้านี้ทุกอย่างตรงเวลาเสมอ ถูกต้องหรือไม่” เมิ่งหนานย้อนถามคนสนิท
ฝ่ายจินเสี่ยวอันพยักหน้า “ถูกต้องขอรับ ก่อนหน้านี้ทุกอย่างตรงเวลา ช่วงนี้เขาอาจจะยุ่งก็ได้นะขอรับ”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ เฉินไท่เหรินรู้ว่าข้ารอจดหมายของข้าอยู่ ต่อให้ยุ่งเท่าไรก็ไม่น่าจะล่าช้าถึงเพียงนี้ อีกอย่าง ระยะเวลาตั้งสิบวัน เขียนจดหมายฉบับเดียวไม่เหนือบ่ากว่าแรงกระมัง”
‘เขาก็ไม่ได้ว่างเขียนจดหมายทั้งวันเสียหน่อย งานการหรือธุระอะไรก็มีต้องทำนะขอรับ’ จินเสี่ยวอันกล่าวในใจ
“เดี๋ยวกลับจวนแล้วเจ้าก็ไปถามสักหน่อย ถามมาให้ชัดเจนแน่ชัด ข้าไม่เชื่อว่าผ่านมาตั้งครึ่งเดือนแล้ว ทว่าแม้แต่จดหมายฉบับหนึ่งของข้าก็ไม่มี” เมิ่งหนานสั่งจินเสี่ยวอัน
จินเสี่ยวอันรับคำ “ขอรับ ถึงจวนแล้วข้าจะไปถามให้”
ปลายยามเซิน จินเสี่ยวอัน
