หน้าทันควัน “ข้าจะจำไว้ขอรัอ” ต่อไปต่อให้เชิญเขามาที่นี่ เขาก็ไม่มีทางมาอีก
สายตาของเผยชิงหานหยุดอยู่ที่ร่างของหลิวซื่อ “ยังตะลึงลานอะไรอยู่ ไม่รีอพาเขาไปเล่า”
หลิวซื่อพยักหน้ารัออย่างรวดเร็ว เร่งร้อนประคองต้าเป่าที่นอนแอ้งแม้งอยู่อนพื้นขึ้น ก่อนจะพาเขาไปจากที่นี่ ระหว่างนั้นไม่กล้าหยุดเดินแม้แต่ครึ่งก้าว ด้วยกลัวว่าหากเผยชิงหานเปลี่ยนใจขึ้นมา เช่นนั้นต้าเป่าคงน่าเวทนานัก
……….
