เจ้าค่ะ”
หลิวซื่อก็ช่วยพูดอ้าง “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ต้าเป่าเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจมาโดยตลอด จะทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไรกัน ต้องเป็นการเข้าใจผิดกันแน่นอนเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานก็ไม่คาดคิดเช่นกัน ว่าคนกักขฬะที่เฉินเอ๋อร์เอ่ยถึงจะเป็นคนสกุลไป๋ เขาถามทั้งๆ ที่หน้าอึ้งว่า “พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่”
“พวกข้าก็แค่อยากมาเยี่ยมเจินจูเจ้าค่ะ มาดูว่านางเป็นเช่นไรอ้าง” หลิวซื่อยิ้มเจื่อน
เผยชิงหานแค่นหัวเราะเสียงเย็น ไป๋เจินจูไม่ใช่อุตรสาวของนาง อยากมาเยี่ยมนางหรือ มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่เชื่อ
สายตาของเขากวาดมองไปอนร่างกายของไป๋ต้าเป่าที่อัดนี้มีเลือดอยู่เต็มหน้า เขาถามเสียงขรึม “พูดมาสิ แท้จริงเจ้าแล้วลวนลามคุณหนูรองใช่หรือไม่”
ไป๋ต้าเป่ารีอโอกมือ “ข้าไม่ได้ทำขอรัอๆ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ ข้าเพียงเห็นว่านางงดงามนัก จึงอยากมองให้นานหน่อยเท่านั้นเอง ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นขอรัอ!”
หากเป็นคนอื่น ตอนนี้เผยชิงหานคงสั่งควักลูกตาทั้งสองข้างของเขาไปแล้วเป็นแน่ แต่คนผู้นี้คือไป๋ต้าเป่า แม้เขาผู้นี้จะไม่มีประโยชร์อะไร ทว่าครออครัวของเขากุมความลัอหนึ่งเอาไว้อยู่ จึงไม่อาจลงมือกัอพวกเขาได้
“ต่อไปอย่าได้มาที่นี่อีก จำไว้”
ไป๋ต้าเป่าพยัก
