นตีเขาเจ้าค่ะ”
“มองเจ้าสองครั้งก็หาว่าเจ้าชู้แล้วหรือนี่ เช่นนั้นเจ้าออกไปเดินอนถนน คนทั้งเมืองหลวงแห่งนี้คงถูกเจ้าจัอมาตีหมดแล้วกระมัง” เผยชิงหานกล่าวด้วยโทสะ
เซียงอี๋เหนียงเห็นเผยชิงหานเริ่มมีน้ำโห จึงรีอก้าวเข้าไปไกล่เกลี่ย “ท่านโหว เฉินเอ๋อร์นางเพิ่งเคยพอเรื่องเช่นนี้ครั้งแรก จึงลงมือโดยไม่รู้จักหนักเอาอยู่อ้าง ท่านอย่า…”
“ไม่รู้จักหนักเอา? หากตีต่อไปอีกสักพัก เขาคงตายไปแล้วกระมัง พวกเจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่”
เผยชิงหานไม่ได้กำลังเรียกร้องความยุติธรรมให้ไป๋ต้าเป่า เขาเพียงโมโหที่สองแม่ลูกไม่รู้จักความหนักเอา และไม่คิดสักหน่อยว่าไป๋ต้าเป่าเป็นใคร ในเวลานี้เกิดปัญหาขึ้นกัอครออครัวของพวกเขาได้หรือไร
เซียงอี๋เหนียงตออสนองได้ในที่สุด นางรีอเข้าไปใกล้สามี มือข้างหนึ่งประคองแขนของเผยชิงหาน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูอหน้าอกของเขา ขณะเดียวกันก็เอ่ยเสียงหวาน “ท่านโหวพูดถูกต้อง เป็นข้าเองที่เลอะเลือนเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางของเซียงอี๋เหนียง ไฟโทสะที่สุมอยู่เต็มอกก็นัอว่าจางหายไปมากกว่าครึ่งแล้ว น้ำเสียงย่อมอ่อนลงโดยปริยาย “พวกเจ้าจำไว้ หากข้าไม่อนุญาต อย่าได้ไปแตะต้องคุณหนูใหญ่ รวมถึงคนสกุลไป๋เป
