าอยู่ ข้างในใส่เสื้อผ้าอยู่จนเต็มแน่น
นางพลันโลภมากขึ้นมา รีบก้าวไปคุ้ยดู
ไป๋เจินจูชำเลืองมองอีกฝ่ายหยิบอาภรณ์โดยไม่เลือกสรร ทำให้เสื้อผ้าที่สะอาดเกลี้ยงเกลาเปื้อนรอยนิ้วมือของนางทันที
“ไอ้หยา เสื้อผ้าพวกนี้สวยจริงๆ น่าจะอุ่นดีมากด้วย” นางมองเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายของตนเอง ก่อนรีบถอดชุดคลุมตัวนอกออกเสียเลย แล้วเลือกเสื้อลายดอกที่นางชอบจากในกล่องออกมาสวมใส่
เผยชิงหานให้คนมาวัดตัวตอนที่ไป๋เจินจูเพิ่งเข้ามาในจวนวันนั้น ขนาดตัวของพวกอี๋เหนียงและหญิงสาวย่อมแตกต่างกัน แม้หลิวซื่อจะผอมบาง ทว่าสวมลงบนตัวแล้วจึงเล็กอยู่บ้าง
“คับไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร ดีทีเดียว อบอุ่นนัก!” หลิวซื่อสวมแล้วย่อมไม่ถอดออกมาอีก
ไป๋เจินจูกดเก็บโทสะ พลางทำหน้าบึ้ง “จะเอาก็เอาไปเถอะ สวมเสร็จก็ควรจะไปได้แล้วกระมัง”
หลิวซื่อยิ้มไม่หุบ ไม่มีเวลาสนใจว่าสีหน้าของไป๋เจินจูในเวลานี้ไม่น่ามองเพียงใด เพียงคิดว่าตนเองได้เงินยี่สิบตำลึงเงิน ได้ปิ่นปักผมทองอีกสองชิ้น แล้วยังได้เสื้อผ้าใหม่ที่งดงามอีกชุดหนึ่ง จึงรู้สึกเบิกบานใจมาก ขาดก็แต่เหยียบเมฆโบยบินไปแล้ว
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ เจ้าจำไว้นะ เสี่ยวเฟิงต้องเรียนหนังสือ ต้าเป๋าต้
