องแต่งภรรยา ครอบครัวของพวกข้าอาศัยอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ต้องใช้เงินทุกวัน ที่พึ่งเดียวของพวกข้าในตอนนี้มีเพียงเจ้านะเจินจู เจ้าเข้าใจความหมายของข้าใช่หรือไม่” หลิวซื่อเอ่ยคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม
ไป๋เจินจูขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่าอย่างไร จะขู่ข้าหรือ”
หลิวซื่อโบกมือ “เรียกว่าขู่คงจะเกินไป ก็แค่เตือนสติเจ้าเท่านั้น”
“ป้าสะใภ้ ท่านก็อย่าได้ลืมเสียล่ะ เรื่องนี้ไม่ได้มีเพียงข้าและท่านที่รู้ ท่านโหวก็รู้ชัดแจ้งอยู่แก่ใจเช่นกัน ท่านข่มขู่ข้า ก็เท่ากับข่มขู่ท่านโหวด้วย แต่ข้าคิดว่าด้วยตำแหน่งของท่านโหวในเมืองหลวงแห่งนี้ เขาน่าจะมีวิธีจัดการอะไรแน่” ไป๋เจินจูแค่นหัวเราะ
หลิวซื่อพลันยิ้มเจื่อน คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฝีปากไป๋เจินจูจะคมกล้าเช่นนี้ ดูจากท่าทางในตอนนี้แล้ว นางคงจะคิดว่าตนเองเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จริงๆ กระมัง
ไป๋เจินจูกล่าวอีกว่า “ป้าสะใภ้ ท่านคิดใคร่ครวญให้ดีเถอะ บทสนทนาของพวกเราในวันนี้ ภัยร้ายที่รุนแรงที่สุดคืออะไร ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจใช่หรือไม่”
“ภัยร้ายที่รุนแรงที่สุดคืออะไร เจ้าพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ” หลิวซื่อไม่เข้าใจ
“ข้าอุปโลกน์เป็นใครในตอนนี้ ท่านอย่าบอกว่าท่านไม่รู้นะ”
หลิวซื่อเข้าใจ
