ม่สนใจแม้แต่น้อย “ข้าไม่ไปนะ มีอะไรน่าดูกัน ก็แค่ใหญ่กว่าบ้านของพวกเราเท่านั้น”
เจ้าใหญ่ก็อยากไปเช่นกัน ทว่าเขารู้สึกปอดแหกอยู่บ้าง ถึงอย่างไรก็เป็นจวนโหว ไม่ใช่หมู่บ้านหวงถัวแต่อย่างใด
สุดท้ายมีเพียงหลิวซื่อและไป๋ต้าเป่าที่ไปจวนชางหยวนโหวด้วยกัน
ยามหนุ่มที่หน้าประตูจวนเห็นการแต่งกายของพวกเขา ก็พลันทำสีหน้าเหยียดหยัน “พวกเจ้ามาหาใคร”
หลิวซื่อไม่อยากให้ยามผู้นี้ดูถูก จึงกระแอมเสียงหนึ่ง เชิดหน้ากล่าวว่า “ข้ามาหาคุณหนูใหญ่ของพวกเจ้า”
“เจ้าเป็นใคร มาหาคุณหนูใหญ่มีเรื่องใด” ยามหนุ่มถาม
“ข้าเป็นแม่ของนาง จะมาหานางต้องมีธุระอะไรด้วยหรือไร เจ้ายุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ” หลิวซื่อเอ่ยเสียงแข็ง
ทุกคนในจวนโหวแห่งนี้ต่างก็รู้ว่าชางหยวนโหวตามหาคุณหนูใหญ่กลับมาจากบ้านนอก คุณหนูใหญ่อยู่รอดปลอดภัย เติบใหญ่มาได้ถึงเพียงนี้ ย่อมมีคนเก็บนางมาเลี้ยงแน่นอน จะมีแม่สักคนอยู่ข้างนอกจวนจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
บนใบหน้าของยามหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มโดยพลัน ทว่าความดูถูกในแววตายังคงไม่จางหายไปแม้สักกระผีก “ที่แท้ก็เป็นแม่เลี้ยงของคุณหนูใหญ่นี่เอง ท่านรออยู่ตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปแจ้งข้างในเดี๋ยวนี้”
“ต้องไปแจ้งด้วยหรือ ข้ายังเข้าไปไม่ได
