้หรือนี่” หลิวซื่อรีบถาม
ยามตอบทันที “หากนายท่านไม่อนุญาต ข้าก็ไม่กล้าปล่อยท่านเข้าไปเช่นกัน ท่านรออยู่ตรงนี้สักครูเถอะ ข้าจะไปแจ้งให้”
ประตูจวนปิดลงอีกครั้ง ครั้นเห็นประตูสีแดงปิดสนิท หลิวซื่อก็บ่นอุบ “จะพบหน้ากันต้องยุ่งยากถึงเพียงนี้เลยหรือ เช่นนั้นต่อไปไม่ต้องรออยู่ที่หน้าประตูทุกวันหรือไร”
ลมหนาวข้างหนอกพัดหวีดหวิว บัดนี้นางสวมเสื้อผ้ายามที่ออกมาจากหมู่บ้านหวงถัว เป็นเพียงผ้าฝ้ายบางๆ เท่านั้น อีกทั้งยังเป็นรูขาดอีกหลายรู ทำเอาหนาวเหน็บจนตัวสั่นเลยทีเดียว
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยามได้ ประตูจวนก็ปิดออก ยามหนุ่มออกมาจากข้างใน กล่าวกับทั้งสองคนว่า “เชิญทั้งสองท่าน”
เมื่อทั้งสองคนเข้าประตูไปแล้ว พวกเขาก็พลันตะลึงตาค้างเพราะสง่าราศีของจวนโหว คำว่าหรูหราและมีบารมี ก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงเคยได้ยินเท่านั้น แต่กลับไม่เคยคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะได้โอกาสได้เห็นที่พักอาศัยเช่นนี้จริง
ไม่เพียงแค่เห็นเท่านั้น ยังได้เข้าไปอีกต่างหาก
ยามหนุ่มนำทางพวกเขา หนทางยาวไกลทีเดียว ต้องผ่านโถงหน้า เดินบนทางเดินคดเคี้ยวหลายตลบ ทางเดินนี้มีทางเข้าออกมากมาย แต่ละจุดล้วนเชื่อมกับสถานที่ที่แตกต่างกันออกไป หากไม่มียา
