องสนใจ เมื่อไรที่ได้มองใบหน้าโลภมากนี้ นางมักจะรู้สึกทรมานใจ หากพ่อแม่ของนางอยู่ที่นี่ จะต้องไม่ร้องขออะไรนางเช่นนี้แน่ อย่างไรเสียนางก็เพิ่งเข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ เท้ายังไม่ทันยืนมั่นคงเลย ก็จะให้นางไปขอเงินเผยชิงหานแล้วหรือนี่ หากใครได้ยินเข้าจะมองคุณหนูใหญ่เช่นนางอย่างไร
“เป็นอะไรไป ไม่พูดจาหมายความว่าอย่างไร” หลิวซื่อทำหน้าบึ้ง
หญิงสาวลอบถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เปิดหีบเครื่องประดับหนึ่ง แล้วหยิบเงินตำลึงสองก้อนออกมา ก้อนหนึ่งหนักสิบตำลึง วันนี้เพิ่งมีคนนำเงินเหล่านี้มาให้นาง บอกให้นางใช้ตามใจชอบได้
นางส่งเงินสิบตำลึงให้หลิวซื่อ “เอาไปสิ”
หลิวซื่อรับเงินมา แต่สีหน้ายังคงไม่พอใจ “เท่านี้เองหรือ ไป๋เจินจู เจ้าต้องคิดให้ดี ที่นี่คือเมืองหลวง ทุกอย่างแพงไปเสียหมด เงินเท่านี้จะพอทำอะไรได้ จะพอซื้อกระดาษและพู่กันหรือไม่เล่า”
“ข้ารู้ว่าเงินเท่านี้คงไม่พอ แต่ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนนี้ ข้าเองก็มีอยู่เท่านี้เช่นกัน ท่านคิดว่านายท่านเห็นข้าเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของเขาหรืออย่างไร” ไป๋เจินจูถาม
หลิวซื่อชี้ไปยังเสื้อผ้าและเครื่องประดับศีรษะของนาง ตะคอกว่า “ทุกอย่าง
