ากกลางอากาศไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายก็ตกลงสู่เตียงที่คุ้นเคยหลังนั้น
…
เมื่อลืมตาขึ้น หลินหยางนั่งอยู่ที่ข้างเตียง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เธอ ทันทีที่เธอลืมตาขึ้น เขาก็โผเข้าไปหาเธอทันที แล้วยื่นมือไปจับข้อมือของเธอเอาไว้แน่นขนัด ราวกับว่ามีกุญแจมือล็อกเธออยู่
สภาพของเขาดูย่ำแย่มาก ใต้คางมีเครา ขอบตาลึกโหล ทรงผมยุ่งเหยิง แตกต่างกับหลินหยางที่สะอาด เรียบร้อย สง่างาม และหล่อเหลาเหมือนกับคนละคน
หัวใจของหลินหยางเต้นแรงมาก เขากอดเธอไว้แนบอก มือข้างหนึ่งจับข้อมือของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งโอบรอบแผ่นหลังของเธอ เขาออกแรงมากเสียจนคล้ายกับต้องการฝังเธอลงไปในร่างกายของตัวเอง
ไป๋จื่ออยากดันเขาออก แต่กลับขยับมือไม่ได้เลยสักนิด ตอนนี้เธอไร้เรี่ยวแรง ไม่สามารถต้านทานแรงของเขาได้โดยสิ้นเชิง
“หลินหยาง ปล่อยเถอะ รีบปล่อยฉันเร็ว ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว”
คราวนี้หลินหยางถึงจะปล่อยเธอ แต่มือที่จับเธอไว้กลับไม่ยอมคลายออก “คุณตื่นแล้ว ในที่สุดคุณก็ตื่นสักที ไป๋จื่อ คุณใจร้ายมาก”
ไป๋จื่อเหล่มองแสงจันทร์ข้างนอกหน้าต่าง รีบพูดว่า “หลินหยาง คุณช่วยฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”
หลินหยางชะงักกึก จากนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
