ีเรื่องด่วนถึงชีวิต ก็อย่าได้มารบกวนเป็นอันขาด
ชุ่ยเอ๋อร์รับปาก เมื่อส่งไป๋จื่อกลับไปแล้ว นางก็กลับไปนั่งลงที่ข้างเตียงของฮูหยิน พลางมองใบหน้าที่ซูบซีดของอีกฝ่าย เอ่ยพร้อมน้ำตานองหน้า “ฮูหยิน ท่านรีบตื่นขึ้นมาเถอะเจ้าค่ะ บุตรีที่ท่านคิดถึงสุดหัวใจผู้นั้น นางกลับมาแล้ว ตอนนี้นางล้วนอยู่ข้างกายท่าน ขอเพียงท่านตื่นขึ้นมา ท่านก็จะได้เห็นนาง โอบกอดนาง ฟังนางเรียกท่านว่าท่านแม่ ฮูหยิน ท่านต้องตื่นขึ้นมาให้ได้นะเจ้าคะ!”
ไป๋จื่อนอนลงบนเตียง เนิ่นนานไม่อาจหลับลงได้ อาจจะเป็นเพราะนางกำลังเคร่งเครียด ถึงได้นอนไม่หลับเช่นนี้ นางอยากใช้กระบองตีหัวตัวเองสักครั้ง ไม่เช่นนั้นขืนตื่นเต็มตาต่อไป นางก็จะกลับไปยังยุคปัจจุบันไม่ได้ นำยากลับมาไม่ได้ แล้วจะช่วยตงฟางหว่านเอ๋อร์ได้อย่างไร
นางนึกได้ว่ายาชาที่ก่อนหน้านี้พกติดตัวมาด้วยยังเหลืออยู่เล็กน้อย จึงนำออกมาผสมน้ำดื่มเสียเลย อย่างน้อยยาชาชนิดนี้ก็พอจะทำให้หลับได้สักสองชั่วยาว หากหลินหยางอยู่ สองชั่วยามก็เพียงพอแล้ว
หลังจากกินยาชาลงไป นางก็นอนลงบนเตียงอีกครั้ง ม่านเหนือเตียงเริ่มเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่นางจะรู้สึกว่าร่างกายของตนเองจมดิ่งลง ราวกับตกลงมาจ
