นที “เธอมีอะไรก็ว่ามา แต่ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระ พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
ความรังเกียจปรากฏขึ้นในแววตาของอวี๋ม่านน่า คนต่ำช้าอย่างไป๋จื่อคนนี้ ทำไมถึงได้มีหน้าตาสะสวยขนาดนี้นะ
อวี๋ม่านน่าพูดว่า “ฉันเป็นรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลหมิงซิง ฉันจะมาบอกเธอเรื่องหนึ่ง ว่าฉันจะขอรับเตียงนี้คืน เพราะในเมื่อเธอหายดีแล้ว งั้นก็ออกจากโรงพยาบาลซะสิ”
ไป๋จื่อยิ้มเย็น “เรื่องออกจากโรงพยาบาลเนี่ย เธอไปพูดกับหลินหยางเองเถอะ ถ้าเธออยากรับเตียงนี้คืนจริงๆ ฉันเดาว่าหลินหยางต้องรับฉันไปอยู่ที่บ้านของเขาแน่ พอถึงตอนนั้น พวกฉันก็ถือว่าได้อยู่บ้านเดียวกันแล้ว เธอไม่กลัวหรือไง”
สีหน้าของอวี๋ม่านน่าเปลี่ยนไปในทันที โมโหจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เธอชี้หน้าไป๋จื่อ “เธอไม่รู้จักเอากระจกมาส่องดูบ้างเลยเหรอ เธอคิดว่าเธอคู่ควรกับหลินหยางใช่ไหม ครอบครัวก็ไม่มี ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำงานอะไรอีก แล้วเธอยังมีหน้าอะไรมาเกาะแกะหลินหยาง เธอรู้หรือเปล่าวว่าหลินหยางเป็นใคร”
“ไม่รู้หรอก ฉันรู้แค่ว่าหลินหยางชอบฉัน เท่านั้นก็พอแล้ว เธอต่างหาก ครอบครัวก็ร่ำรวย มีหน้าที่การงานที่ดี แต่แล้วยังไง หลินหยางไม่ชอบเธอ ถึงขั้นเกลียดเธอด้วยซ้ำไป
