แค่เขามองเธอครั้งเดียวก็รู้สึกคลื่นไส้แล้วมั้ง เธอคู่ควรกับเขาหรือไง” ไป๋จื่อยักไหล่
ไฟโทสะของอวี๋ม่านน่าพุ่งสูงเสียดฟ้าในพริบตา เธอปรี่ไปข้างหน้า หมายจะบีบคอของไป๋จื่อ แต่วินาทีที่ไป๋จื่อกำลังจะกดปุ่มฉุกเฉิน หลินหยางก็พุ่งเข้ามาในห้องทันที เขาตะคอกใส่อวี๋ม่านน่าว่า “เธอทำอะไร คิดจะทำอะไรอีก”
อวี๋ม่านน่าหดมือของตัวเองกลับ ยิ้มเจื่อนว่า “เปล่า ก็แค่ล้อเล่นเฉยๆ”
หลินหยางก้าวไปข้างหน้า ขวางระหว่างอวี๋ม่านน่ากับไป๋จื่อ จากนั้นเขาก็ผลักอวี๋ม่านน่าออก “ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าเธอห้ามมาที่นี่อีก ห้ามเข้าใกล้ไป๋จื่อด้วย เธอเห็นคำพูดของฉันเป็นลมผ่านหูหรือไง”
อวี๋ม่านน่าไม่อยากเถียงกับหลินหยางที่กำลังโมโห เธอถลึงตามองไป๋จื่อครั้งหนึ่ง ก่อนจะกลับหลังหันออกจากห้องไป
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” หลินหยางถามไป๋จื่อ
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร”
เขามองรอยบีบแดงๆ บนคอบางของเธอ พาให้เขาทุบกำปั้นลงบนเตียงด้วยความโมโห “แม่งเอ๊ย!”
ไป๋จื่อเห็นเขาถือยากล่องหนึ่งอยู่ในมือ จึงรีบยื่นมือไปหา “เอายามาให้ฉัน”
หลินหยางส่งยาให้เธอ พลางถามว่า “คุณจะเอายาไปทำอะไรกันแน่”
เธอหันไปกวาดสายตามองตู้บนหัวเตียง บนนั้นมีกล่อ
