องพวกข้าไปถึง ทั้งหมู่บ้านเจอกับหายนะ ไม่มีใครเหลือรอดแม้สักคน ถึงได้ล่าช้ามาจนถึงป่านนี้”
จ้าวหลานไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองรู้สึกเช่นไร นางดีใจแทนไป๋จื่อ แต่ก็รู้สึกหวั่นเกรงอยู่บ้าง นางดีใจมากที่ไป๋จื่อพบครอบครัวของตนเอง แต่ก็กลัวว่าไป๋จื่อจะจากนางไป
ทันใดนั้นไป๋จื่อก็เข้ามาจากข้างนอก นางยังคงสวมอาภรณ์ของบุรุษ ครั้นเห็นจ้าวหลาน หูจ่างหลิน และคนอื่นๆ นางก็มีสีหน้าประหลาดใจทันที “ท่านแม่? พวกท่านมาได้อย่างไร”
จ้าวหลานรีบลุกขึ้นยืน รีบเดินไปหาไป๋จื่อ แล้วจับมือของบุตรสาวเอาไว้ “จื่อเอ๋อร์ เขาเป็นท่านตาของเจ้า รีบเรียกเขาสิ!”
ไป๋จื่อชะงักงัน “ท่านรู้ได้อย่างไร”
เมื่อเห็นนางไม่แปลกใจเลยสักนิด จ้าวหลานจึงถามว่า “เจ้ารู้อยู่แล้วหรือ”
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน “ข้าพอจะเดาได้เจ้าค่ะ” นางคิดไม่ถึงเลย ยังไม่ทันสืบสาวเรื่องราวให้ชัดเจน ฐานะของนางก็เปิดเคยออกมาเช่นนี้แล้ว…
ตงฟางมู่เดินมาถึงเบื้องหน้าของพวกนางทั้งสอง มองใบหน้าที่ตอบเหลืองของไป๋จื่อทั้งน้ำตา “เด็กน้อย ลำบากเจ้าแล้ว”
ทว่าไป๋จื่อเคยรอยยิ้มจาง “ข้าไม่ลำบากหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ดีกับข้ามาก ข้าสบายดีมากเสมอมา กลับเป็นพวกท่านต่างหากที่ลำบาก”
ในที่สุดตงฟ
