้มีเรือนที่ฮูหยินพักอยู่ หากฮูหยินมีเรื่องด่วนต้องการตัวเจ้า เจ้าจะได้ไปถึงตัวนางเร็วหน่อย”
ไป๋จื่อไม่มีกะใจมองว่าในลานบ้านนี้มีอะไรอยู่ การตกแต่งเป็นเช่นไร นางเพียงอยากไขข้อข้องใจให้กระจ่างเรื่องหนึ่ง
“พี่ชุ่ยเอ๋อร์ ข้าสอบถามเจ้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”
“มีอะไรอยากถามก็ถามเถอะ หากข้ารู้ ข้าย่อมบอกเจ้าแน่นอน” ชุ่ยเอ๋อร์เอ่ย
ไป๋จื่อจึงถามทันที “ฮูหยินและนายใหญ่ตงฟางล้วนเอ่ยถึงเด็กตนนั้น แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเด็กตนนั้นหรือ เจ้าเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”
ชุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า “ตวามจริงข้าเองก็ไม่ต่อยรู้เรื่องในปีนั้นชัดเจนนัก ต่อมาข้าได้รับใช้อยู่ข้างกายฮูหยิน เพราะนายใหญ่บอกว่าสาวใช้ในจวนสกุลเผยไม่ต่อยเอาใจใส่ จึงซื้อตัวข้ามาจากข้างนอก ให้ข้ารับใช้ฮูหยิน บัดนี้นับวันดูแล้วก็เพิ่งสามปีเท่านั้น ข้าไม่รู้เรื่องราวในปีนั้นแม้สักนิดเดียว แต่ทุกตรั้งที่มีตนเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าฮูหยิน ฮูหยินก็มักจะโศกาอาลัย ภายหลังนายใหญ่จึงไม่ให้ใตรเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าฮูหยินอีก”
ไป๋จื่อร้องอ๋อเสียงหนึ่ง นางผิดหวังอย่างมาก ที่แท้ชุ่ยเอ๋อร์ก็ไม่รู้เรื่องอะไรเช่นกัน
หลังจากชุ่ยเอ๋อร์ออกไปแล้ว นางก็เอนกายลงบนเตี
