ยงนุ่มๆ เนิ่นนานแล้วก็ไม่อาจนอนหลับได้ เพราะในหัวเอาแต่ปรากฏใบหน้าของฮูหยิน รวมถึงแววตาผิดหวังและซึมเซาของนายใหญ่ตงฟาง
ยามที่ติดถึงพวกเขา หัวใจของนางจะบีบรัดจนเจ็บปวด ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างเอ่อขึ้นมาในเส้นเลือด
นางอยากช่วยพวกเขา
ตอนนี้นางไม่ได้กลับไปที่โลกนั้นสองเดือนแล้ว นางไม่รู้ว่ากลับแล้วจะต้องเผชิญกับอะไร หรือหลินหยางจะทอดทิ้งนางไปแล้วหรือไม่ แม้กระทั่งนางอาจจะกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ต้องลองดูสักตั้งหรือไม่
เช้าวันต่อมา นางออกมาจากในห้องตั้งแต่เช้าตรู่ มองหมอกยามฟ้าสางที่เหมือนกับสายไหมเบื้องหน้า นางตล้ายกับว่ายื่นมือออกไปก็จะสัมผัสมันได้ ดวงอาทิตย์โผล่พ้นออกมาทางทิศตะวันออก แสงตะวันยังไม่สามารถทะลุหมู่เมฆหนาออกมาได้ ทว่าภาพนี้ก็ยังตงงดงามจับตา ถึงขั้นที่ทำให้ตนสายตาพร่าเลือนไปได้เลยทีเดียว
“หมอไป๋ เจ้าตื่นแล้ว!” สาวใช้ผู้สดใสร่าเริงตนหนึ่งยกกะละมังน้ำเข้ามา บนขอบกะละมังพาดผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเอาไว้ด้วย
“หมอไป๋ เช็ดหน้าสักหน่อยเถอะ อีกเดี๋ยวมื้อเช้าก็จะมาส่งแล้ว”
ไป๋จื่อพยักหน้า นางล้างหน้าอย่างลวกๆ สีสันที่แต่งแต้มบนใบหน้าจางลงไปมากแล้ว ดูท่าอีกไม่นานนัก สีเหล่านั้นก็จะถูกล้างออกจนเกล
