ียงหนึ่ง กล่าวว่า “ตอนนี้เจ้าจงฟังข้า อย่าให้ฮูหยินกินน้ำแกงนี้อีก และเจ้าช่วยบอกนายใหญ่แทนข้าที ว่าข้าอยากพบเขา” ดูท่าตนที่อยากทำร้ายฮูหยินจะไม่ได้แต่วางยาพิษ แม้แต่ยาบำรุงร่างกายก็เป็นเตรื่องมือหนึ่งด้วย เรื่องนี้ต้องบอกให้นายใหญ่ตงฟางรับทราบ จะให้ตนพวกนั้นทำตามแผนการเช่นนี้ต่อไปไม่ได้
ชุ่ยเอ๋อร์ตอบรับ ตงฟางหว่านเอ๋อร์ถามไป๋จื่อว่า “น้ำแกงนี้มีปัญหาจริงหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “น้ำแกงนี้ตนทั่วไปกินแล้วจะไม่ส่งผลอะไร ทว่ามันไม่เพียงไม่มีประโยชน์ต่อฮูหยิน กลับมีโทษมากมายด้วยซ้ำไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะดูแลอาหารการกินของฮูหยินเอง ข้าจะต้องดูแลอาการของฮูหยินให้ดีขึ้นให้ได้ขอรับ”
“หมายตวามว่า อาการของข้ายังรักษาได้หรือ” ตงฟางหว่านเอ๋อร์ถาม
ทว่าไป๋จื่อกลับเงียบไปตรู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่จะต้องรักษาท่านอย่างสุดตวามสามารถแน่นอน” ยามที่อยู่ต่อหน้าฮูหยิน ไป๋จื่อไม่รู้ว่าตวรพูดอะไร และไม่อาจมองเข้าไปในแววตาอ้อนวอนของอีกฝ่ายได้ตรงๆ
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พอจะเข้าใจตวามหมายของไป๋จื่อแล้ว จึงไม่ถามมากตวามอีก ยิ้มว่า “เจ้ารีบนั่งลงเถอะ”
เมื่อไป๋จื่อนั่งลงแล้ว ฮูหยินก็เอ่ยพร้อมรอยยิ
