อบทันที “พวกเราแยกทางกัน พวกข้านับว่าโชคดี เดินทางอยู่หนึ่งวันก็เข้าเมืองได้แล้ว แต่ใครจะรู้ว่าสุนัขที่เมืองนั้นดุมาก ทั้งยังมีอยู่หลายตัวจริงๆ พวกข้าเพิ่งเข้าเมืองก็ถูกสุนัขกัดจนบาดเจ็บ ส่วนบุตรชายของข้า เขา…” เขาสะอื้นไห้ขึ้นมา พูดอะไรต่อไปไม่ได้อีก บุตรชายของเขาถูกสุนัขกัดตายต่อหน้าต่อตา ตอนนั้นเขาหิวจนไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร จึงตีสุนัขดุร้ายเหล่านั้นไม่ได้โดยสิ้นเชิง คนเดินถนนเห็นพวกเขาทั้งครอบครัวดูน่าสงสาร ก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ช่วยชีวิตเขาและภรรยาไว้ได้ รวมถึงมีคนไปแจ้งทางการให้ด้วย หลังจากขุนนางของเมืองนั้นรู้เรื่องราวของพวกเขาแล้ว ก็สั่งให้คนส่งพวกเขากลับเมืองชิงหยวนทันที
เมื่อถึงเมืองชิงหยวน พวกเขาถึงได้รู้ว่าคนที่ถูกจับไปในราวนั้น นอกจากพวกเขาแล้วก็ยังไม่มีใครกลับมาเลย
“ตอนนี้เจ้าจึงไม่รู้เช่นกัน ว่าพวกไป๋จื่อและท่านพ่อของข้าอยู่ที่ใด” หูเฟิงเอ่ย
อู๋เจียงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้เลย ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานที่ที่ข้าถูกสุนัขกัดจนบาดเจ็บคือที่ใด ขณะที่กำลังปวดเศียรเวียนเกล้า ก็ถูกส่งตัวกลับมาที่นี่แล้ว”
“คนอื่นยังอยู่ดีหรือไม่ เสี่ยวเฟิงบุตรชายของข้า รวมถึงหรูเอ๋อร์ พวกเขาสบายดีหรือไม
