”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ มีชื่อเสียงมากเลยหรือ”
“สำหรับข้าถือว่ามีชื่อเสียงมาก ถึงอย่างไรเสียปีนั้นนายใหญ่ก็เป็นถึงผู้ช่วยเสนาบดี แม้กระทั่งเคยเป็นผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ เป็นคนที่ฮ่องเต้ไว้ใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ตอนนี้จะเกษียณออกมาแล้ว แต่ตำแหน่งของสกุลตงฟางก็ยังคงมั่นคงและมั่งคั่ง ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูก”
ไป๋จื่อยังคงส่ายหน้า “ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ แล้วอยู่ไกลจากเมืองมากหรือไม่”
“ไม่ไกล ภูเขาฉีอวิ๋นอยู่ข้างนอกเมือง สกุลตงฟางของพวกเขาอาศัยอยู่บนภูเขาฉีอวิ๋นนี่แหละ”
“อาศัยอยู่บนภูเขา? สถานที่เช่นนั้นน่ากลัวจะตายไป ไม่มีสัตว์ป่าหรือ” ไป๋จื่อเบิกตาโพลง
ทว่าชุ่ยเอ๋อร์กลับขบขัน “เจ้าช่างตลกนัก มีทหารห้าพันนายประจำการอยู่บนภูเขาฉีอวิ๋น ถึงจะมีสัตว์ป่าจริง ก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไรกระมัง”
ไป๋จื่อยิ่งงุนงงมากกว่าเดิน “เมื่อครู่เจ้าบอกว่านายใหญ่ของเจ้าเกษียณแล้วไม่ใช่หรือ เกษียณแล้วก็ยังควบคุมทหารได้หรือนี่ ฮ่องเต้ไม่ว่าอะไรหรือไร”
ชุ่ยเอ๋อร์ยิ้มกล่าวว่า “นี่เป็นพระบัญชาเป็นพิเศษของฮ่องเต้ หนึ่งเดียวไม่มีใครเหมือน!”
ระหว่างที่สนทนากัน รถม้าเคลื่อนที่ถึงหน้าประตูเมืองแล้ว ประตูเมืองที่เดิมทีปิด
