ต่อ ก่อนจะตามพนักงานลงไปชั้นล่าง แม่นางที่รออยู่ในโถงชั้นล่างก็คือคนเดียวกับที่นางเจอเมื่อตอนกลางวันจริงๆ
“แม่นาง ตอนนี้ฮูหยินของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” นางรีบก้าวไปข้างหน้า ในใจรู้สึกหวั่นใจอย่างไรบอกไม่ถูก
เมื่อชุ่ยเอ๋อร์เห็นไป๋จื่อ ก็พลันดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ได้พบเจ้าเสียที ข้าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่น่าไปอยู่ในโรงเตี๊ยมแพงๆ เหล่านั้น ข้าควรจะมาหาเจ้าที่นี่ตั้งแต่แรก เสียเวลาเปล่าไปตั้งหลายชั่วยาม”
ไป๋จื่อถามอีกครั้ง “ตอนนี้ฮูหยินของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง”
ชุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า “ข้าออกมาหลายชั่วยามแล้ว ตอนนี้ฮูหยินเป็นเช่นไรข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก หมอไป๋ เจ้าไปกับข้าสักครั้งเถอะ นายใหญ่ของข้าอยากพบเจ้า และมีเรื่องจะถามเจ้าด้วย”
ไป๋จื่อพยักหน้าทันที ไม่ได้มีความลังเลเลยสักนิด “ตกลง ข้าขอขึ้นไปบอกครอบครัวของข้าสักเดี๋ยว”
นางขึ้นไปที่ชั้นบนอีกครั้ง หลังบอกกล่าวจ้าวหลานแล้ว นางก็ลงมาชั้นล่างอีกครั้ง แล้วตามชุ่ยเอ๋อร์ขึ้นรถม้าไป
รถม้ามุ่งหน้าออกนอกเมือง นางจึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง “เหตุใดต้องออกจากเมืองด้วย”
ชุ่ยเอ๋อร์ยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยินของพวกข้าเป็นคุณหนูของสกุลตงฟาง เจ้าไม่รู้จักบ้านของสกุลตงฟางหรือ
