และครอบครัว ตอนนั้นเป็นเวลาดึกสงัด ไป๋จื่อกำลังคล้อยหลับ ครั้นได้ยินเสียงเคาะประตู นางก็ตกใจตื่นในทันที หรูเอ๋อร์ยิ่งตกใจจนร้องไห้จ้า เพราะความหวาดหวั่นก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายไป เมื่อตกใจกลัวอย่างกะทันหันเช่นนี้ จิตใจของเด็กน้อยอย่างหรูเอ๋อร์จะรับไหวได้อย่างไร
ไป๋จื่อกระโดดลงจากเตียง นางยืนนิ่งอยู่บนพื้น พลางถามคนที่เคาะประตูข้างนอกห้องว่า “ใคร”
คนที่เคาะประตูเป็นพนักงานของโรงเตี๊ยม “มีคนมาหาพวกเจ้า บอกว่ามีเรื่องด่วน”
เด็กสาวมุ่นคิ้ว มีคนมาหาพวกนาง? พวกนางอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ใครจะมาพวกนางกัน
“ใครมาหาพวกข้า ชื่อแซ่ว่าอะไร” ไป๋จื่อถาม
พนักงานข้างนอกเอ่ยว่า “เป็นแม่นางคนหนึ่ง นางบอกว่าฮูหยินของนางโชคดีได้เจ้าตรวจอาการให้เมื่อกลางวัน ทว่าบัดนี้ฮูหยินอาการทรุดหนัก หวังว่าจะเชิญเจ้าไปตรวจอาการให้ฮูหยินอีกครั้ง”
ไป๋จื่อเข้าใจในทันที ที่แท้ก็เป็นสาวใช้ที่นางพบเมื่อกลางวัน นางจึงถอนใจด้วยความโล่งอก แล้วหมุนกายไปสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย คราวนี้ถึงจะเปิดประตูออกได้ นางถามทันทีว่า “แม่นางผู้นั้นอยู่ที่ใด”
“รออยู่ในโถงข้างล่าง เจ้าไปถึงก็จะรู้เอง” พนักงานกล่าว
นางให้จ้าวหลานกล่อมหรูเอ๋อร์นอน
