อยู่ที่นอกค่ายทหาร ผู้คุมผู้นั้นเกรงว่านางจะทำให้ทหารในค่ายแตกตื่น จึงพลันเงื้อแส้จะฟาดนาง ฝ่ายหมอเฉินที่กำลังจะออกไปเก็บสมุนไพรเห็นเข้า “พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ จะตีคนได้อย่างไร”
“ท่านหมอเฉิน สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้ว บอกว่าต้องการพบจิ้นอ๋อง ทั้งยังบอกว่าทัพใหญ่ของแคว้นซีเยว่บุกเข้าเมืองชิงหยวนแล้ว ท่านว่านางไม่ใช่คนบ้าแล้วจะเป็นอะไร เมื่อวานจิ้นอ๋องเพิ่งถอนทัพจากทัพซีเยว่ ใครๆ ในค่ายทหารต่างก็รู้เรื่องนี้”
หมอเฉินถลึงตาใส่เขา “ถึงแม้นางจะเป็นบ้า แต่เจ้าก็ไม่อาจตีคนได้ตามใจชอบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางเป็นสตรีคนหนึ่งเลย”
จ้าวซู่เอ๋อร้องไห้พลางส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่คนบ้า ข้าเป็นภรรยาของอาอู่จริงๆ ท่านคือท่านหมอเฉินจริงหรือ เช่นนั้นท่าจะต้องรู้จักไป๋จื่ออย่างแน่นอน นางบอกกับข้าไว้ว่าหากข้าไม่ได้พบจิ้นอ๋อง ก็ให้ตามหาท่านแทน พบท่านก็ใช้ได้เช่นกัน”
หมอเฉินตะลึง “เจ้าบอกว่าไป๋จื่อหรือ เจ้ารู้จักไป๋จื่อด้วยหรือนี่”
จ้าวซู่เอ๋อรีบพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ไป๋จื่อให้ข้ามาที่นี่ ทหารแคว้นซีเยว่บุกเข้ามาในอาณาเขตแคว้นฉู่ผ่านเทือกเขาลั่วอิง และจับคนจากหลายหมู่บ้านไป บุตรสาวของข้าและแม่แท้ๆ ของไป
