ล้ว มีเพียงท่านหัวหน้าหมู่บ้านที่เหลือแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ท่านหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าทหารจากซีเยว่พวกนั้นจับคนเพื่อแลกกับเชลย จึงให้พวกข้ารีบไปแจ้งทางการ แต่อาจื่อคิดว่าแจ้งทางการไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงให้ข้ามาหาพวกเจ้า นางบอกว่าขอเพียงคุ้มกันอยู่ทางออกของภูเขาลั่วอิงที่เชื่อมกับแคว้นซีเยว่ ก็ต้องพบพวกเขาอย่างแน่นอน”
“แล้วจื่อเอ๋อร์เล่า ไยนางถึงไม่มาด้วย” หูเฟิงรีบถาม
“นางให้ข้ามาเพียงลำพัง และนางตามเข้าไปในภูเขาลั่วอิงด้วยตัวเองแล้ว บอกว่าจะหาโอกาสช่วยพวกหรูเอ๋อร์กลับมา” จ้าวซู่เอ๋อตอบ
แผงอกของหูเฟิงกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความร้อนใจ เขาหายใจแรงราวกับวัว ในห้วงความคิดของเขาพลันสับสนวุ่นวาย เขาเตือนตนเองอยู่ตลอดว่าอย่าลนลานไป ไม่เป็นอะไร ทุกอย่างต้องไม่เป็นอะไร
จื่อเอ๋อร์พูดถูกต้อง ขอเพียงคุ้มกันทางออกของเทือกเขาลั่วอิงได้ พวกเขาก็จะหาพวกชาวบ้านพบ
“โจวกัง!”
“ขอรับ!”
“เจ้าสั่งการทหารสามร้อยนาย ให้พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกทัพกับข้าทันที”
โจวอาอู่กล่าวด้วยความร้อนใจ “ท่านอ๋อง ข้าก็จะไปด้วยขอรับ”
หูเฟิงส่ายหน้า “เจ้าอยู่เฝ้าที่ค่าย ข้ามอบอำนาจคุมค่ายทหารให้เจ้า”
อาอู่ร้อนใจจนมือสั่น เพราะ
