บุตรสาวของเขาก็ถูกจับไปตัวไปเช่นกัน รวมถึงลุงหูและน้าหลานที่เขาเคารพรัก ตอนนี้ยังมีอาจื่ออีก ทั้งหมดล้วนเป็นครอบครัวที่สนิทชิดเชื้อกับเขามากที่สุดในชีวิต เขาเองก็อยากไปช่วยพวกเขาด้วย อยากจะบินไปตอนนี้เสียเลย
ทว่าเขาไม่กล้าขัดคำสั่งของจิ้นอ๋อง บัดนี้ยังกำจัดคนทรยศในค่ายทหารไม่หมดสิ้น หากพวกเขาไปกันหมด สถานการณ์ที่นี่จะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลง ถึงแม้เขาจะอยากไป แต่ก็ไปไม่ได้
“ท่านอ๋อง ท่านจะต้องพาพวกเขากลับมาให้ได้นะขอรับ!” อาอู่คุกเข่าลงเบื้องหลังของหูเฟิง ทว่าหูเฟิงไม่ได้หยุดฝีเท้า ก่อนจะหายไปจากสายตาของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
หมอเฉินรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไป๋จื่อรู้จักจิ้นอ๋อง ไม่เพียงแต่รู้จักเท่านั้น ยังสนิทสนมกันมากอีกต่างหาก แล้วคนที่จิ้นอ๋องเรียกว่าพ่อเป็นใครกัน
อาอู่เช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนจะกล่าวกับหมอเฉินว่า “ท่านหมอเฉิน เรื่องนี้ข้าต้องขอบคุณท่านมาก ทว่าข้าอยากขอให้ท่านเก็บเป็นความลับ อย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้”
