ตอนที่ 597 จับหนูนา
พวกเขาทั้งครอบครัวมุ่งหน้าไปทางใต้ ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว โชคดีที่ระหว่างทางมีลำธารสายเล็กๆ พวกเขาจึงดื่มน้ำกันเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นหากไม่เหนื่อยหรือหิวตาย ก็ต้องกระหายน้ำตายอย่างแน่นอน
เดินทางตั้งแต่ฟ้าสว่างจนฟ้ามืด ตั้งแต่ฟ้ามืดจนถึงฟ้าสว่าง ในที่สุดนางก็ได้รับรู้ถึงการพัฒนาโครงเรื่องในภาพยนตร์ต่างๆ แม้อากาศจะหนาวเย็นจับใจ ท้องหิวจนส่งเสียงร้องโครกคราก แต่ทุกย่างก้าวก็ต้องใช้เท้าเดินไป ความรู้สึกทรมานเช่นนี้ ขอเพียงได้เผชิญกับมันด้วยตนเอง ถึงจะได้รู้ว่ามันทรมานเพียงใด
“พี่ไป๋ นั่นคืออะไรหรือ” หรูเอ๋อร์เดินไม่ไหวตั้งนานแล้ว จึงให้พวกผู้ใหญ่ผลัดกันแบกนางขึ้นหลัง บัดนี้นางอยู่บนหลังเสี่ยวเฟิง ทั้งตัวของนางพาดอยู่บนกายของเด็กหนุ่ม พลางชี้ไปยังหลุมบนพื้นหญ้าแห้งสีเหลืองเบื้องหน้า
ไป๋จื่อกวาดสายตามองครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ก็แค่หลุมหนึ่งเท่านั้น มีอะไรหรือ”
“ข้าเพิ่งเห็นว่ามีอะไรบางอย่างเข้าไปหลบในหลุมนั้น เหมือนจะเป็นกระต่าย” หรูเอ๋อร์กล่าว
เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋จื่อก็หยุดฝีเท้าลงในทันที แล้วเดินไปมองในหลุมตรงหน้า นางเอ่ยด้วยความดีใจ “ที่ไม่ใช่หลุมของกระต่ายหรอก แต่เป็นหนูนา
