่ ข้ามาช่วยพวกท่านแล้ว ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะเป็นอิสระแล้ว” นางลูบไหล่ของจ้าวหลานเบาๆ
จ้าวหลานกลั้นเสียงสะอื้น “เจ้าเด็กโง่ ช่างไม่รักตัวกลัวตายเลยจริงๆ!”
ไป๋จื่อยิ้ม “หากไม่มีท่านแม่ แล้วชีวิตของข้าจะยังมีประโยชน์อะไร”
น้ำตาของจ้าวหลานไหลพรั่งพรูหนักกว่าเดิม นางจับมือไป๋จื่อไว้แน่น ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้หายไปจนหมดเกลี้ยง ความกล้าหาญที่ไม่เคยมีมาก่อนรวมกลุ่มอยู่บริเวณหน้าอกอย่างเต็มเปี่ยม มีบุตรสาวอยู่ที่นี่แล้ว นางก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น
ทหารคนหนึ่งพบว่าทางนี้เกิดความผิดปกติ จึงรีบรุดมาทันที “เฮ้ย…พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่” เขาถือดาบมาด้วย เตรียมจะชักมันออกจากฝักตลอดเวลา
เสี่ยวเฟิงและหูจ่างหลินลุกขึ้นยืน เหล่าบุรุษที่เดิมทีนั่งยองอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
ในบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น ส่วนใหญ่เป็นภรรยาและบุตรสาวของพวกเขา แล้วพวกเขาจะนั่งนิ่งดูดายได้อย่างไร
นายทหารเห็นดังนั้น ก็ร้องตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที “สามหาวนักพวกเจ้า!” เขาชักดาบออกจากฝักในทันที กำลังจะร้องเรียกเพื่อนทหารที่อยู่ไกลออกไป แต่จู่ๆ กลับรู้สึกว่าวิงเวียนและหน้ามืดเสียก่อน บัดนี้โลกทั้งใบกำลังหมุนวนไม่ยอมหยุด จ
