ี่ถูกจับมา เมื่อทหารที่คอยมองพวกเขาทำงานเดินจากไปแล้ว นางก็รีบดึงแขนเสื้อของหูจ่างหลิน “ลุงหู ข้าเอง”
“เจ้ามาได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเจ้าอยู่ในเมืองหรอกหรือ” หูจ่างหลินถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้ามาช่วยพวกท่าน” ไป๋จื่อกล่าว
เสี่ยวเฟิงเองก็ร้อนใจมากเช่นกัน ทีแรกเขาคิดว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่ไป๋จื่อไม่อยู่ที่นี่ แต่ที่ไหนได้ นางกลับมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง
“เด็กสาวคนนี้ช่าง…ข้าไม่รู้ว่าจะต่อว่าเจ้าอย่างไรดี เจ้ามาตัวคนเดียว แล้วจะช่วยพวกข้าได้อย่างไร นี่เท่ากับส่งตัวเองมาตายชัดๆ” หูจ่างหลินกระทืบเท้าด้วยความโมโห
ไป๋จื่อกลับยิ้มว่า “ข้าไม่ได้ตัวคนเดียว ที่นี่มีคนอยู่ตั้งมากมาย แม้พวกเขาจะมีคนไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นป่าเขา คนมากกว่าไม่ได้แปลว่าจะได้เปรียบเสมอไป”
เสี่ยวเฟิงเห็นท่าทางนางมั่นใจทีเดียว จึงเร่งถาม “หมายความว่าเจ้ามีแผนแล้วอย่างนั้นหรือ”
แต่ไป๋จื่อกลับส่ายหน้า “ข้ายังไม่มีแผนหรอก ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ คิดไป อย่างไรก็ต้องมีโอกาสแน่ วางใจเถอะ”
นางพกล่วมยาติดตัวมาด้วย ขอเพียงหาโอกาสวางยาใส่ในอาหารของพวกเขาได้ แล้วยังต้องกังวลว่าจะไม่มีโอกาสห
