ี่เข้าไปในบ้านทันที ทว่าค้นหาทั้งชั้นล่างและชั้นบนหมดทั้งหลังแล้ว กลับไม่พบใครแม้แต่เงา โต๊ะ เก้าอี้ในบ้านล้วนระเนระนาด ในห้องของแต่ละคนยิ่งดูไม่ได้ ข้าวของมีค่าทุกอย่างหายไปหมดเกลี้ยง
นี่ต่างอะไรกับการมีผีเข้าหมู่บ้านกัน นางใช้ชีวิตอยู่ในยุคที่สงบสุขมาโดยตลอด เรื่องพรรค์นี้ปรากฏอยู่ในหนังสือเรียนและละครโทรทัศน์เท่านั้น คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะมีวันที่นางได้ประสบเหตุการณ์นี้ด้วยตนเอง
จ้าวซู่เอ๋อนั่งนิ่งอยู่บนพื้น “หรูเอ๋อร์ หรูเอ๋อร์ของข้า ตอนนี้จะทำเช่นไรดี ข้าควรจะทำเช่นไร!”
ไป๋จื่อประคองนางลุกขึ้น “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาร้องไห้นะเจ้าคะ พวกเราต้องไปตามหาพวกนางสิ”
น้ำตาของจ้าวซู่เอ๋อไหลลงมาไม่ขาดสาย “แต่พวกเราจะไปตามหาที่ใดกัน”
“พวกเราลองตามหาในหมู่บ้านก่อน ดูว่ามีคนอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่ แล้วค่อยถามพวกเขาว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่กันแน่” ไป๋จื่อกล่าว
จ้าวซู่เอ๋อรีบเช็ดน้ำตา “จริงของเจ้า ในหมู่บ้านอาจจะยังมีใครซ่อนตัวอยู่ก็เป็นได้”
ทั้งสองคนรีบออกจากบ้าน หลังจากตามหาจนทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ในที่สุดก็พบหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังหายใจรวยรินอยู่ใ
