นบ้าน ส่วนฮูหยินอันหมดลมหายใจไปแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านจมอยู่ในกองเลือด เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายแล้วเช่นกัน
ไป๋จื่ออยากช่วยชีวิตเขา แต่นางรู้อยู่แก่ใจดีว่าไม่ทันแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านจับมือนาง เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะฟังไม่ชัดเจน นางจึงก้มหน้าลงไปใกล้ปากเขา
“พะ พวกเขาล้วนถูกจับไปหมดแล้ว พวกนั้นบอกว่าต้องการจับพวกเขาเป็นตัวประกัน เจ้าต้องรีบไป…ร้องเรียน…”
จากนั้นมือที่จับแขนเสื้อของนางไว้ก็ตกลงเบื้องล่าง ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมาจากปากของเขาอีก ผู้อาวุโสที่สนิทสนมกับนาง ทั้งยังออกหน้าช่วยเหลือนางอยู่บ่อยครั้ง บัดนี้ได้จากไปแล้ว
นางกลั้นเสียงสะอื้นไห้ ทว่าหัวไหล่สั่นเครือไม่ยอมหยุด ไฟโทสะในใจคุกรุ่นรุนแรง
สองแคว้นรบราฆ่าฟัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับชาวบ้านตาดำๆ ด้วย
เก่งจริงก็ตัดสินแพ้ชนะกันในสนามรบสิ เหตุใดต้องใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้มาจัดการกับชาวบ้านคนบริสุทธิ์ที่ไร้ทางสู้ ไม่มีหนทางจะรับมือได้ด้วย
หลังจากใช้หญ้าปิดบังร่างของหัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาของเขาแล้ว พวกนางก็ค้นหาในหมู่บ้านต่อไป ทว่าหาอย่างไรก็ไม่พบ นอกจากคนชราที่ตายไปแล้ว ก็ไม่มีคนเป็นๆ หลงเหลืออยู่อีก
พวกนางตาม
