หากพวกเขาเป็นคนทำ เช่นนั้นก็ใจดำเกินไปแล้ว”
ใจดำ? ไป๋จื่อถอนใจ ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงพาจ้าวซู่เอ๋อกลับบ้านไป
จ้าวซู่เอ๋อถามเสียงเบา “ดูแล้วคนวางยาคงจะเป็นเจ้าใหญ่กระมัง”
ไป๋จื่อพยักหน้า “แปดเก้าส่วนเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
“เพราะเหตุใดกัน ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ตอนนี้เจ้ารองและจางซูเหมยขยันขันแข็งมาก หาเงินได้ไม่น้อย แต่พวกเขาบ้านใหญ่กลับไม่มีข้าวกิน ฤดูหนาวนี้แทบจะอาศัยบ้านรองจนพอรอดชีวิตมาได้ พวกเขาฆ่าบ้านรองทั้งครอบครัวแล้ว พวกเขาจะได้ประโยชน์อะไรกัน ยังไม่พูดถึงเผาบ้านของตัวเองอีก ถึงพวกเขาจะหนีรอดไปได้ แต่พวกเขาจะทำมาหากินอะไร ขอทานหรือ” จ้าวซู่เอ๋อสงสัย
ทว่าไป๋จื่อกลับส่ายหน้า “เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลอื่นแน่ เพียงแต่พวกเรายังไม่รู้เท่านั้นเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา พวกเราใช้ชีวิตของตนเองให้ดีก็พอแล้ว เรื่องของพวกเขาสกุลไป๋ ก็ให้พวกเขาสกุลไป๋จัดการกันเองเถอะเจ้าค่ะ”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋จื่อฝังเข็มให้บ้านรองเสร็จแล้ว ก็เข้าเมืองไปพร้อมกับจ้าวซู่เอ๋อ
เพิ่งจากผ่านยามอู่ไม่นาน ไป๋จื่อเห็นว่าในร้านไม่ค่อยมีลูกค้าเข้า จึงตัดสินใจจะเข้าไปนอนที่หลังร้าน ทว่าขณะกำลังจะปิดประตูร้าน ก็เห็นเฉินไ
