ท่เหรินรีบร้อนมาทางนี้ เขาวิ่งจนเหงื่อแตก ครั้นเห็นหน้านางก็เรียกทันที “อาจื่อ เจ้าอยู่ที่นี่พอดีเลย เร็วเข้า รีบมากับข้าเถอะ”
ไป๋จื่อไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ จะไปที่ใด” คราวนี้นางถึงพบว่าคนบนถนนต่างก็วิ่งกัน อีกทั้งวิ่งอย่างสุดชีวิต ไม่รู้ว่ากำลังวิ่งหนีผีจากที่ไหน
เฉินไท่เหรินเอ่ยด้วยความร้อนรน “แคว้นซีเยว่ส่งทัพทหารหลายพันนายข้ามเขตแดนมาจากเทือกเขาลั่วอิง ชางบ้านในหมู่บ้านละแวกนี้ถูกจับ ถูกสังหาร พวกเขาใกล้จะบุกเข้ามาถึงในเมืองแล้ว พวกเราต้องรีบหนีแล้วละ ขืนชักช้าจะไม่ทันกาลเอา”
เตาอุ่นในมือไป๋จื่อหล่นลงบนพื้นดัง ‘เพล้ง’ สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน นางเรียกจ้าวซู่เอ๋อที่อยู่ร้านข้างๆ “พี่สะใภ้ เกิดเรื่องแล้ว รีบออกมาเถอะ”
จ้าวซู่เอ๋อกำลังเย็บตุ๊กตาผ้า เมื่อได้ยินเสียงเรียกของไป๋จื่อ นางก็วางงานในมือลงทันที ก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอก “มีอะไรหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
นางจับมือของจ้าวซู่เอ๋อไว้ ร้อนใจจนตาแดงก่ำ “ทัพซีเยว่บุกเข้ามาแล้ว เกรงว่าหมู่บ้านของพวกเราน่าจะพบหายนะแล้วเช่นกัน พวกเราต้องรีบกลับไปนะเจ้าคะ กลับไปตอนนี้”
เมื่อจ้าวซู่เอ๋อได้ยินดังนั้น นางก็ตกใจจนแทบจะเป
