อง ตอนนี้พวกเจ้ารองกำลังกินโจ๊กขาว ส่วนไป๋เจินจูนั่งกินอย่างเชื่องช้าอยู่ในมุมห้อง ไม่ยอมพูดจา
เขากล่าวกับเจินจูว่า “เจินจู ป้าสะใภ้เรียกเจ้าแน่ะ บอกว่าต้องปักลายอะไรบางอย่าง ทว่ามองเข็มไม่ชัดเจนแล้ว ให้เจ้าไปช่วยสนเข็มที”
ไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเจ้าใหญ่กำลังขยิบตาให้ตน แม้จะไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร ทว่านางก็ยังคงลุกขึ้นเดินออกไปแต่โดยดี
เจ้าใหญ่วางซาลาเปาไส้หมูสับลงบนโต๊ะขนาดเล็กหนึ่งเดียวในห้อง ยิ้มว่า “วันนี้พวกข้าทำซาลาเปาไส้หมูสับจำนวนหนึ่ง จึงนำมาให้พวกเจ้าชิมด้วย ช่วงก่อนพวกข้าก็ทำให้พวกเจ้าลำบากไม่น้อย แต่ต่อไปจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นแล้ว”
เจ้ารองและจางซื่อสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่าคนตรงหน้าใช่พี่ใหญ่ของพวกเขาหรือไม่ เพราะเขาไม่เหมือนเดิมโดยสิ้นเชิง คำพูดคำจาเช่นนี้ เขาพูดออกมาได้ด้วยหรือนี่
เจ้าใหญ่วางซาลาเปาลงแล้วก็จากไป เขารู้ว่าพวกเขาจะต้องกินมันแน่ๆ คนยากจนเช่นพวกเขา ซาลาเปาไส้หมูสับเช่นนี้เป็นสิ่งที่จะได้กินต่อเมื่อถึงเทศกาลตรุษจีน หรือไม่ก็ได้เงินมาเท่านั้น
“วันนี้พระอาทิตย์คงไม่ขึ้นทางตะวันตกหรอกกระมัง ข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่” จางซื่อถามเจ้ารอง
เจ้ารองยิ้มว่า “ช่างเขาเถ
