อะ กินดีกว่า” เขาคว้าซาลาเปาขึ้นมาสองลูก ลูกหนึ่งส่งให้ฟู่กุ้ย ส่วนตนเองก็กัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง
“อืม หอม หอมยิ่งนัก พวกเราไม่ได้กินซาลาเปาไส้หมูสับเช่นนี้มานานเท่าไรแล้วนะ“ เจ้ารองพูดทั้งๆ ที่มีของกินอยู่เต็มปาก
จางซื่อเองก็หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง “มีแต่สวรรค์เท่านั้นแหละที่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว แต่ข้ารู้สึกว่าผ่านมานานแล้วจริงๆ”
……….
ตอนที่ 586 ยาเบื่อหนู
เจ้าใหญ่อยู่ข้างนอกประตูห้อง ได้ยินเสียงสนทนาของพวกเขา มุมปากพลันยกยิ้มอำมหิต
เขาเดินเข้าไปในห้องโถง แล้วขยิบตาให้หลิวซื่อครั้งหนึ่ง จากนั้นหลิวซื่อก็จูงไป๋เจินจูเข้ามาในเรือน
“ป้าสะใภ้ ท่านอยากให้ข้าสนเข็มให้ไม่ใช่หรือ เข็มอยู่ที่ไหนเล่า” ไป๋เจินจูถาม
หลิวซื่อจูงมือไป๋เจินจู ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เด็กสาวท่าเดียว ถามว่า “เจินจู ป้าสะใภ้รู้ว่าเจ้าอยากไปเมืองหลวง ไปเป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่”
ไป๋เจินจูยิ้มขื่น “อยากไปแล้วอย่างไร เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เช่นนี้ ท่านจะพูดขึ้นมาให้ได้อะไรอีก”
ทว่าหลิวซื่อกลับส่ายหน้า “ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียหน่อย ตรงหน้ายังมีอีกหนทางหนึ่ง ไม่ใช่สิ ควรจะเรียกว่าเป็นหนทางเดียว”
ไป๋เจินจูไม่เข้าใจ นางเบิกตาโพลงมองหลิวซ
