ค่เจ้าและพวกข้าเท่านั้นที่ไป”
รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เจินจูจางหายไปในทันใด “ป้าสะใภ้ แท้จริงแล้วท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เหตุใดท่านพ่อและท่านแม่ของข้าถึงไม่ไปด้วย”
หลิวซื่อยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากของเด็กสาวอย่างแรง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เด็กโง่ พ่อกับแม่ของเจ้าไม่ยินดีจะไป หากให้พวกเขารู้ เจ้าจะยังไปได้อีกหรือ อีกเดี๋ยวพวกเราก็ไปด้วยกัน ไม่ต้องให้พวกเขารู้”
ไป๋เจินจูมุ่นคิ้ว “เป็นไปได้อย่างไร ข้าเป็นคนเป็นๆ ตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ หากจู่ๆ หายตัวไป ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าก็ต้องรู้สิ”
“เจ้าวางใจเถอะ ในซาลาเปาที่เพิ่งให้พ่อแม่ของเจ้าเมื่อครู่นี้ ข้าใส่ยาลงไปด้วยเล็กน้อย พวกเขากินเข้าไปแล้วจะหลับเป็นตาย เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเราก็เดินทางไปไกลแล้ว ถึงพวกเขาจะอยากตามตัวเจ้า ก็ย่อมตามไม่ทันแล้วเช่นกัน เมื่อเจ้าไปถึงเมืองหลวง สิ่งที่เจ้าปรารถนาก็จะเป็นความจริง และถึงแม้ต่อไปพวกเขาจะไปที่เมืองหลวง พลิกแผ่นดินหาพวกเราอย่างไรก็ไม่มีทางได้เบาะแสแน่” หลิวซื่อยิ้มอย่างมีเลศนัย
ความคิดนี้ฟังดูแล้วไม่เลว ทว่าไป๋เจินจูกลับรู้ว่ามีอะไรแปลกๆ รอยยิ้มของหลิวซื่อก็ประหลาดนัก คำพูดของนางมีช่องโหว่บางอ
