ญ่และหลิวซื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ในใจกลับเบิกบานยิ่ง แผนการที่ทั้งกล้าและบ้าบิ่นของพวกเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ไป๋เจินจูไม่สนใจจางซื่ออีก นางหมุนกายวิ่งเข้าไปห้องไปพร้อมน้ำตา
จางซื่อถามหลิวซื่อกับหญิงชราว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ บุรุษคนเมื่อครู่เป็นใคร พวกเจ้ากำลังวางแผนอะไรกันอีก”
หลิวซื่อยิ้มกล่าว “เป็นเรื่องดีก็แล้วกัน ข้าจะบอกเจ้าให้ นายท่านคนเมื่อครู่นี้เป็นขุนนางใหญ่จากเมืองหลวง เขาบอกว่าที่บ้านของเขามีแต่บุตรชาย ไม่มีบุตรสาว จึงอยากจะขออุปถัมภ์จากพวกเราที่นี่คนหนึ่ง เขาถูกชะตากับเจินจู ทั้งยังบอกว่าต้องการพาเจินจูไปเป็นคุณหนูสุขสบายอยู่ที่เมืองหลวงด้วย”
จางซื่อได้ยินแล้วก็ยิ่งสงสัย “ขุนนางใหญ่จากเมืองหลวงมาอุปถัมภ์เด็กหญิงจากพวกเรา? ทั้งยังถูกชะตากับเจินจูอีก เขาไม่ได้มาหลอกพวกเรากระมัง” ขุนนางตำแหน่งใหญ่ที่มาจากเมืองหลวง เดินทางมาพันลี้เพื่ออุปถัมภ์เด็กหญิงที่นี่? เด็กหญิงในเมืองหลวงตายกันหมดแล้วหรือไร เป็นไปไม่ได้!
หลิวซื่อเอ่ยทันที “เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ข้าจะถามเจ้าคำเดียวเท่านั้น เจ้าจะยอมหรือไม่!”
จางซื่อส่ายหน้าโดยพลัน “แน่นอนว่าไม่ยอม เรื่องนี้เป็นจริงหรือเท็จก็ย
