ม่มีทางเป็นจริงได้ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พวกเราจัดการนางให้สิ้นซากเสียน่าจะดีกว่า”
พักนี้หลิวซื่อโมโหจางซื่ออยู่บ่อยๆ จนแทบจะเป็นบ้าแล้ว ตอนนี้มีโอกาสเก็บกวาดอีกฝ่าย แล้วนางจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร เมื่อไป๋เจินจูกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์ เช่นนั้นแล้วนางและเจ้าใหญ่ก็จะได้สวมรอยเป็นพ่อแม่ที่เลี้ยงเด็กสาวคนนี้มา ทุกอย่างนับว่าสมบูรณ์แบบยิ่งนัก
“แล้วพวกเราควรทำเช่นไรดี” หลิวซื่อถาม
ถึงอย่างไรเสียจางซูเหมยและเจ้ารองก็ยังมีฟู่กุ้ย พวกเขาล้วนเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่แม่นางน้อยอ่อนแอเช่นไป๋จื่อ ที่จะตีสักสองสามไม้ก็หมดลมหายใจได้
เจ้ารองกล่าวว่า “ข้ามีวิธีดีๆ แล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะเข้าเมือง ใต้เท้าเผยจะต้องพักอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน ข้าจะไปขอเงินจากเขาเสียหน่อย ซื้อ ‘บางสิ่งบางอย่าง’ กลับมา หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็จุดไฟเผาบ้านหลังนี้ ถึงตอนนั้นพวกเราก็ไปเสวยสุขกับเจินจูกัน”
หลิวซื่อได้ฟังดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น ก่อนหน้านี้นางคิดสมองแทบระเบิดว่าจะจัดการอย่างไรดี ทว่าเรื่องราวในวันนี้ กลับทำให้นางต้องมองเจ้าใหญ่ใหม่แล้วจริงๆ
ทั้งสองคนปรึกษาเรื่องนี้กันอย่างดิบดี ก่อนที่เจ้าใหญ่จะ
