รีบร้อนออกจากบ้านไป เมื่อเห็นเจ้าใหญ่ออกไปแล้ว หญิงชราก็ปรี่เข้ามาที่ห้องของหลิวซื่อทันที “เมื่อครู่พวกเจ้าสองแอบหลบมากระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ในห้อง” นางแอบฟังอยู่ข้างนอกตลอด แต่ไม่รู้ว่านางหูตึง หรือเสียงสนทนาของสองคนนี้เบาเกินไป จึงไม่ได้ยินอะไรเลยสักอย่าง
‘จัดการหญิงชราผู้นี้ให้ตายไปด้วยน่าจะดีกว่า ต่อไปจะได้ไม่ต้องดูแลนางอีก’ หลิวซื่อคิดในใจ
นางโบกมือ “ไม่ได้กระซิบกระซาบอะไรกันเลยเจ้าค่ะ พวกข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น”
ไหนเลยหญิงชราจะเชื่อ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้จะไม่ใช่ความคิดของพวกเขาได้อย่างไร
“เจ้าบอกข้ามาตามตรง เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” หญิงชราถาม
หลิวซื่อส่ายหน้า “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าพวกข้าพูดแล้วจะเป็นไปตามนั้น ท่านไม่ได้ยินหรือเจ้าคะ จางซูเหมยพูดออกมาชัดเจนแล้วว่าไม่มีทางยอมเด็ดขาด พูดอะไรก็ไม่ยอม นางคลอดเจินจูออกมาเอง ไม่ใช่ข้า แล้วข้าจะตัดสินให้นางได้หรือเจ้าคะ”
หญิงชราแค่นหัวเราะ “เจ้ารองก็เป็นลูกที่ข้าคลอดออกมาเองเหมือนกัน แล้วข้าจะตัดสินแทนพวกเขาไม่ได้เลยหรือ”
“เช่นนั้นท่านก็อย่ารอช้าเลยเจ้าค่ะ ไปลองคุยกับพวกเขาดูเถอะ ดูว่าจางซูเหมยจะยอมให้ท่านเป็นคนตัดสินให้หรือไ
